Na vijftien jaar heeft ze nog steeds datzelfde loopje. Wiegende heupen, voet voor voet in één rechte lijn, haar hoofd van links naar rechts. Met als enige verschil dat ze nu daadwerkelijk heupen heeft, en billen die meedeinen, terwijl ze die met haar dunne puberlijf veinsde. Wat maakte hem dat uit, hij fantaseerde het vlees er zelf bij, thuis op bed, de enige plek waar zij hem net zo graag wilde als hij haar. Op school speelde zij glansrijk elke hoofdrol in haar eigen theater, terwijl hij hoogstens af en toe gebruikt werd, en weggegooid, als rekwisiet in één van haar stukken.
            Zoals die ene keer, toen hij na slapeloze nachten eindelijk dat briefje op haar tafel durfde te mikken en hij van achteren keek hoe ze eerst rechtop bleef zitten, toen voorover boog, haar elleboog in een punt naar rechts, en hij een paar seconden later een propje op zijn leerboek Duits vond. ‘Ja’ stond er in sierlijke letters. Ze wilde mee naar de bioscoop.
            Hij wachtte die avond op haar, de kaartjes in zijn zweterige handen. Ze kwam. Niet alleen. Aan haar zijde floreerden haar vriendinnen. Ze schreden langs hem. Zij keek hem daarbij als enige aan. Toen ze de hoek om waren hoorde hij ze giechelen, zij het hardst, gierend schoot ze de hoogte in.
            De volgende dag liepen haar smalle heupen hem in de gang voorbij en al schommelend beantwoordden ze zijn onuitgesproken vraag; misschien als je geen beugel had, misschien als je wat breder was, misschien als jij eens een keer de hoofdrol had.

Hij roert het schuim door zijn cappuccino en lacht geluidloos om het toeval dat ze juist nu deze koffiezaak binnenloopt. Zijn tong glijdt langs zijn rechte tanden. Zou ze hem gevolgd hebben, vraagt hij zich af, zoals hij haar al die jaren? Zou ze hem afgelopen maand tijdens de Olympische Spelen op televisie hebben gezien? Zou ze zijn roeiwedstrijden hebben bekeken, dichtbij het scherm, starend naar zijn rollende spieren, en zou dat haar opgewonden hebben gemaakt? Hij kreunt binnensmonds en staat op. Het tafeltje rammelt, zijn cappuccino klotst over de rand van het kopje. Hij loopt haar kant uit, in gedachten al vooruit. ‘Ja’, zou ze zeggen, ‘natuurlijk wil ik met je uit’. Ze zou opgetut in haar mooiste jurkje in een restaurant op hem wachten, tot ze zou beseffen dat hij niet kwam opdagen. Dit keer zou het podium voor hem zijn.
            Ze rekent haar koffie af, draait weg van de toonbank en staat tegenover hem. Haar blik vernauwt zich, ze zoekt in haar geheugen, en vindt; hij ziet de herkenning als haar ogen zich ontspannen en weer groot worden en ze kort een scheef lachje laat ontsnappen. In die drie seconden voelt hij zijn benen en armen dunner worden, hij voelt zijn beugel weer strak om zijn tanden, als een hekwerk dat zijn woorden blokkeert, en in zijn stilte stapt ze langs hem heen, van hem weg, in het jaren geoefende ritme van haar loopje.

Dit verhaal delen?
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

One Comment on “Drie seconden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *